| نویسنده | امیر مهاجری |
| نویسنده | مایکل روبوتام |
| مترجم | اعظم جلالی |
| نویسنده | سوزان دو برونوف |
| مترجم | عمادالدین شوری جزه |
| نویسنده | احمد سیف |
| نویسنده | مریم حاجبابایی |
| نویسنده | اشکان جباری |
بیش از هفتاد سال از مردادماه ۱۳۳۲ میگذرد، اما هنوز هم بخش عمدهای از مناقشههای تاریخی دربارهی آن روزها حول یک پرسش واحد میچرخد: «در بازهی زمانی ۲۵ تا ۲۸ مرداد آیا دولتی قانونی بر سر کار بود یا نه؟» مخالفانِ دولتِ مصدق دربارهی وقایع ۲۴ و ۲۵ مرداد ترتیبی از گزارهها را ارائه میدهند که در نهایت مشروعیت قانونی دولت او را زیر سؤال میبرند.
در نظریهی روانکاوی ژاک لکان، مارکس جایگاهی کاملاً مشخص در نسبت با روانشناسی دارد؛ جایگاهی که جایگاه حقیقت در برابر سرمایهداری است. این همان جایگاهی است که واژگونسازی را در برابر سازگاری مینشاند. از نگاه لکان، روانشناسی انسان را با نظام سرمایهداری سازگار میکند، حال آنکه مارکس حقیقت واژگونسازانهای را آشکار میسازد که در بنیاد این نظام نهفته است. این حقیقت بهمنزلهی نشانهی امر واقع در یک نظام صرفاً نمادین پدیدار میشود. این نشانه نشانهی سوژهای است که پرولتری شده و به نیروی کار تقلیل یافته است؛ همان نیروی کاری که کار نظام را به انجام میرساند. اگر بتوان این کار را از منظر روانکاوی کار ناخودآگاه دانست، از منظر لکان نیز میتوان نیروی آن را نیروی کار بیانگری تلقی کرد که گفتاری را بیان میکند که دیگریِ بزرگ صورتبندی کرده است. این نیروی کارِ رنجکشیده خود نشانهای است که از ناکامی حکایت دارد و به همین دلیل مبارزهی کارگران علیه سرمایهداری لیبرال را بهنحوی موجه برمیانگیزد.
این بیانیه تلاشی است برای پیشبرد همین «فمینیسم دیگر». مقصود ما ترسیم تصویری آرمانشهری و خیالی نیست؛ میخواهیم راهی را نشان دهیم که باید برای رسیدن به جامعهای عادلانه پیمود. میخواهیم توضیح دهیم چرا فمینیستها باید راه اعتصابهای فمینیستی را برگزینند، چرا ناگزیرند با دیگر جنبشهای ضدسرمایهداری و ضدنظام موجود همپیمان شوند و چرا جنبش ما باید به فمینیسمی برای ۹۹ درصد از جامعه بدل شود.